Mjög öflug jarðskjálftahrina gekk yfir undir Bárðarbunguöskjunni í gærkvöldi og framá nótt. Hrinan hófst með M 4,8 stiga skjálfta um kvöldmatarleitið og í kjölfarið fylgdu hundruð skjálfta, allir þó minni. Hrinan minnir nokkuð á aðra slíka sem varð í janúar 2025 en þessu var þó mun öflugri.
Það sem vekur athygli (sem þó hefur ekki verið minnst á í fréttum) er að flestir skjálftarnir eiga sér stað í suðvestanverðri og vestanverðri öskjunni. Mesta virknin hefur áður verið í norðan og austanverðri öskjunni. Skiptir þetta máli? Mögulega já. Sprungureinar Bárðarbungu greinast í tvær áttir frá öskjunni, norðaustur og suðvestur. Þegar það gaus í Holuhrauni árið 2014 þá færðist kvikan norðaustur og í austur frá öskjunn, tók svo stefnuna í norður-norðaustur í átt að Holuhrauni. Ef Veiðivatnareinin virkjast þá má ætla að það gerist út frá atburðum í sunnan eða vestanverðri öskjunni, þar sem virknin er nú.
Hvað þýðir tal um að Veiðivatnareinin virkist? Jú, hún var virk í Vatnaöldugosinu um árið 870 og Veiðivatnagosinu í kringum árið 1480. Á þessu svæði eru í dag margar stærstu vatnsaflsvirkjanir landsins og eldgos á þessum slóðum hefði líklega mjög mikil og slæm áhrif á orkubúskap okkar.
En er líklegt að Bárðarbunga gjósi í bráð? Ekki endilega. Jarðfræðingar telja að hún hafi safnað í sig um helmingi þess kvikumagns sem hún lét frá sér í Holuhraunsgosinu. Hinsvegar hefur hraði kvikuinnstreymis aukist undanfarin tvö ár, á sama tíma og nágrannaeldstöðin, Grímsvötn hefur hægt um sig og kvikuinnstreymi þangað hefur að mestu stöðvast. Það er líklegast að ennþá séu 10-15 ár í stóratburði í Bárðarbungu en það þarf allsekkert að vera.
Litakóði Bárðarbungu var færður á gult úr grænu í nótt sem þýðir meiri virknin en venjulega.